کونگ‌فو

انتشار: سه شنبه, 18 فروردین 1394 / ساعت 18:52:17 |
کد خبر: 2703 |
بدون دیدگاه
پرینت این برگه
Email This Post

کونگ‌فو (به چینی: 功夫) یک اصطلاح مشهور چینی است که اغلب برای اشاره به هر یک از انواع هنرهای رزمی چینی ـ از جمله شکل مدرن آن ووشو ـ بکار می‌رود. معنای اصلی کونگ فو در زبان چینی تا حدی از آنچه که این روزها از این لغت برداشت می‌شود متفاوت است. کونگ‌فو در اصل […]

کونگ‌فو (به چینی: 功夫) یک اصطلاح مشهور چینی است که اغلب برای اشاره به هر یک از انواع هنرهای رزمی چینی ـ از جمله شکل مدرن آن ووشو ـ بکار می‌رود. معنای اصلی کونگ فو در زبان چینی تا حدی از آنچه که این روزها از این لغت برداشت می‌شود متفاوت است. کونگ‌فو در اصل به معنای تخصص فرد در هر مهارتی – نه لزوماً رزمی- می‌باشد. تغییر معنایی این واژه احتمالاً به دلیل ترجمه نامناسب فیلم‌های چینی اتفاق افتاده است.

واژه کونگ‌فو از دو بخش «کونگ» یا «گونگ» (چینی: 功) به معنای کار، فعالیت، شایستگی یا دستاورد و «فو» (چینی: 夫) تشکیل می‌شود. «فو» در زبان چینی هم به معنی انسان است و هم پسوندی با معانی بسیار مختلف. اگر فو را در معنای اول آن در نظر بگیریم معنی کونگ‌فو چیزی شبیه به «دستاورد انسان» خواهد بود و اگر آن را پسوند بدانیم معنای آن «فعالیت و تلاشی که با صرف زمان و انرژی قابل توجه به دست می‌آید» خواهد بود.

به این ترتیب «تمرین کونگ‌فو» در اصل به معنی تمرین یک رشته رزمی نبوده است بلکه به فرایند کلی تمرینات بدنی و ذهنی یک شخص و آموزش‌ها و تکامل مهارت‌های او اشاره داشته است. حالا این مهارت ممکن است در زمینه یک هنر رزمی باشد یا هر مهارت دیگری در رشته های هنری، علمی و فنی مختلف. از سبک های ایرانی کونگ فو می توان به کونگ فو پرتوآ ، کونگ فو توآ اشاره کرد.

 

لینک کوتاه مطلب : https://varzeshkouhbanan.ir/?p=2703

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

بیست + 11 =

تماس با ما

۹۷۷۹۶۵

۸۹۸۴۵۶۳۵

enemad logo-samandehi ۲۳۱۱۳۳۱۲ ۴۳۵۵۴۳۳b Untitled ۳۲۴۳۲۵b ۲۳۱mnb89-52355